Op zoek naar eenvoud

Geplaatst op Geupdate op

Het voelt een beetje gek om zomaar – nu ja, zomaar, er zijn maanden van gesprekken, rondspokende vragen en twijfels, aarzeling en groeiend vertrouwen aan vooraf gegaan – te besluiten om je leven om te gooien. Job uitzwaaien, vertrouwde omgeving verlaten en zo’n 40 km verderop weer neerstrijken, op een plek waar je het eigenlijk helemaal niet kent. Weloverwogen, maar tegelijk een beetje lukraak. Eén van de belangrijkste drijfveren voor die beslissing is het verlangen om een eenvoudiger leven te leiden. Het grappige is: we waren al geen mensen met veeleisende, drukke carrières, we hadden al een tamelijk bewuste en groene levensstijl. Nog eenvoudiger dan, of wat? Daar komt het wel op neer, ja. Allebei kregen we het gevoel nog maar half in de goeie richting te zitten met ons werk, leven en keuzes en zo groeide het verlangen om een tandje hoger te schakelen. Of lager als je wil.

Waaruit bestaat dat verlangen dan? Om te beginnen uit de wens om de komende tijd niet meer voor een werkgever te hoeven werken. In de loop der jaren hebben we ontdekt dat er een grote rijkdom in schuilt om helemaal in voeling te komen met jezelf en de soms grillige wegen van eigen passies en interesses te volgen, zoals je een meanderende rivier volgt waarvan je niet weet waar die zal uitkomen. Dat is moeilijk, want onzeker: zal het plaatje financieel wel kloppen, waar staan we op langere termijn, worden we die nieuwe keuze ooit beu en is er dan nog wel een weg terug … ? Toch, ondanks dat spannende wat niet – misschien nooit – op te lossen valt, weten we dat ons in vaste loondienst invoegen in de missie, plannen en projecten van anderen voorlopig geen optie vormt. Dat de veiligheid en voorspelbaarheid van elke maand netjes hetzelfde bedrag uitbetaald krijgen niet opweegt tegen de altijd weer onvoorspelbare zoektocht om onszelf keer op keer te (her)ontdekken in wie we zijn en hoe we willen groeien.

Verder is er het verlangen om op alle vlakken te vereenvoudigen. Dat komt neer op: dichter bij de natuur. Ook daarin zit iets paradoxaals. Je kan je moeilijk veel natuurlijker plekken voorstellen dan die waar we intussen zo’n 8 jaar hebben gewoond en die we over een paar maanden verlaten: aan een bosrand, in een doodlopende straat. Onze tuin is enorm en vormt de overgang naar het bos. Tegelijk zijn steden niet ver weg: hoop en al 15 km in de ene of andere richting. We krijgen er zowat schuldgevoelens om: hopen mensen benijden ons vast dit bijna aards paradijsje, waarom dan weg willen? Omdat het nu eenmaal nauw verbonden is met de werkplek van één van ons beiden en blijven dus niet tot de mogelijkheden behoort. En omdat ‘the call of the wild’ toch een beetje in onze oren klinkt en we nog eens een eind verderop willen gaan leven, hoewel zowel dat ‘wild’ als het ‘eind verderop’ heel relatief zijn in Vlaanderen.

De plek waar we heen trekken is in elk geval ook erg rustig en biedt veel natuur rondom. Maar net zo goed gaat het om onze innerlijke natuur. Eigenlijk vormt die het uitgangspunt en kompas om onze persoonlijke invulling van eenvoud te ontwikkelen. Eenvoud is veel meer dan de optelsom van geen auto hebben, je eigen groenten kweken en niet te veel spullen hebben. Het is wat kan groeien wanneer je de evidenties achter je laat en niet langer over je leven denkt in termen van zo-is-het-nu-eenmaal. Het is die ongrijpbare energie die gaat stromen wanneer je keuzes begint te maken die helemaal goed zitten en waarvan je voelt: ‘yes, dit ben ik’.

Marc & Sandra

Nog meer lezen over eenvoud? Dat kan hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s