What’s up in de Villa?

Geplaatst op

Soms lijkt het alsof het wat stil is in Villa Vanzelf. Maar eigenlijk lijkt dat alleen maar zo omdat er nog niet veel concrete output te zien valt. Onder de oppervlakte gebeurt er best wel veel. En ook wat niet gebeurt, is gebeurtenis, maar goed, daar worden we misschien wat te filosofisch. Om het even concreter te maken: hoe schrijf je een business plan als je niet van plan bent om een ‘business’ te starten en je net weg wil van denken in termen van winst, groei, promotie, produkt, prijs, doelgroepen en andere van die economische ondingen. We merken dat elke reden om alweer niet aan dat geplande overleg over ons business plan te beginnen welkom is. Hoe kan je de vereisten van zo’n business plan en het feit dat je onvermijdelijk uitkomt bij het statuut van zelfstandige, met alle horror die daarbij komt kijken van afbakenen van je activiteiten, betalen van sociale bijdragen die in stijgende lijn gaan, btw, boekhouding etc rijmen met het gegeven dat wat we op de eerste plaats willen, is: net genoeg verdienen om eenvoudig maar kwaliteitsvol te kunnen leven en ons hart volgen in de projecten die op ons pad komen, waarbij niet exact valt te voorspellen in welke vooraf gedefinieerde economische categorie die activiteiten zullen thuishoren. Het is voorlopig nog vraagteken-gebied. Marc leest ter inspiratie ‘Een tevreden leven – 60 jaar zelfvoorzienend leven’ van Helen en Scott Nearing.

een_tevreden_levenDit Amerikaanse koppel trok in de jaren 1930 (!) tijdens de toenmalige economische depressie weg uit de stad, vanuit de overtuiging dat een andere manier van leven nodig was. Ze kochten een oude boerderij en gingen zoveel mogelijk zelfvoorzienend leven, wat ze zo’n 60 jaar met vallen en opstaan volhielden tot aan hun dood (hij werd 100, zij 91). Als er wat uit die lectuur komt, delen we het zeker. En misschien wordt het ook nog wel wat met dat business plan, wie weet.

Renovatievoorbereidingen liggen voorlopig een beetje stil, maar er staat alvast een heel concrete datum in de agenda’s: op 13 mei is de aankoop van onze ‘Villa Vanzelf’ rond en kunnen we erin trekken. In de praktijk zal dat eerder voor juni-juli zijn.

Ook aan mijn heel persoonlijke droom wordt verder gewerkt, want dromen die alleen in je hoofd zitten, daar pas ik intussen voor. Nadat ik slaagde voor mijn piano-auditie aan het conservatorium moest ik onlangs in de notenleerproef bewijzen dat ik in staat ben om muzikale ritmes en lukrake notenreeksen op papier te krijgen en een korte partituur a capella te zingen. Toen ik een paar uur later tussen een bende voornamelijk 18-jarigen zat en het opleidingshoofd bij het voorlezen van de resultaten na mijn naam dat ene woordje ‘ja’ zei, was ik een intens gelukkig mens. Om enkele dagen later een flinke klap op mijn kop te krijgen. Goed, ik was helemaal geslaagd voor de toelatingsproef, maar dat betekende nog niet dat ik een pianodocent had gevonden die met mij aan de slag wil. Plots ontmoette ik alleen maar weerstand, twijfel en scepticisme bij een paar docenten met wie ik eerder contact had gehad: heb ik nog wel groeimarge op mijn leeftijd, zo’n studie is echt wel heel moeilijk, zelfs voor erg begaafde 18-jarigen, wat wil ik er trouwens mee gaan doen, etc. Ik was het al geweldig gaan vinden, de openheid en vriendelijkheid die ik eerst had ervaren. Maar goed, wie buiten de lijntjes kleurt kan tegenstand verwachten, dat weet ik al langer. Wat het mij wel leert: zelf geloof ik absoluut in mijn groeimogelijkheden, ook zonder dat een ander me daarin hoeft te bevestigen en zelfs als de ‘deskundigen’ aan het twijfelen slaan. Ik moet dus op zoek naar de docent die samen met mij wél gelooft dat je op mijn leeftijd nog een hogere studie piano kan aanvatten en ergens kan komen. Ik maak er werk van en heb goeie hoop.

Marc leert intussen de ins en outs kennen van het indienen van een Europees Erasmus+ -project. Onder de noemer  ‘Living Off the Landscape’ werkt hij samen met enkele anderen onder de vleugels van de transitiebeweging een project uit over het eetbare landschap, waaraan ook partners uit Estland, Slovakije, Roemenië, UK … zullen deelnemen. Tenminste, als het allemaal netjes in een dossier terechtkomt dat ook het fiat van de Europese instellingen krijgt. Want dat blijkt in de praktijk wel wat wikken en wegen: waar ligt het evenwicht tussen je project aanpassen aan vereisten zodat je er financiering voor kan krijgen en vasthouden aan je eigen ideeën en principes over wat inhoudelijk het sterkste project zou zijn. Soms een beetje koorddansen. Maar ook daar leer je weer wat van natuurlijk.

Sandra

 

Advertenties

Een gedachte over “What’s up in de Villa?

    […] wil weten waar het weer over ging, die droom van mij, kan je de voorgeschiedenis lezen in DROOM! en What’s up in de Villa. Intussen zijn we vele maanden verder, heb ik een pianodocent gevonden die zonder twijfels met mij […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s