Verhuisd naar de Villa

Geplaatst op Geupdate op

Even een paar weken stilte want de Grote Volksverhuizing naar Villa Vanzelf vond plaats en toen volgde zelfs een hele week zonder internet. Wat we trouwens met z’n allen overleefden. Wat me het meeste bijblijft: de massa spullen die we met ons vijven bleken te hebben. Weerzinwekkend eigenlijk! Weken voor de verhuisdag zat ik te sorteren en aan de kant te zetten. Liefst wou ik zoveel mogelijk weg hebben, maar alles bij elkaar viel dat nog niet zo mee.

IMG_5208Tijdens een rommelmarkt die al gauw door stortregen wordt verknald raak je niet veel kwijt natuurlijk, tenzij de weggespoelde boeken waar je je verder niet meer om hoeft te bekommeren. Een ‘garage sale’ een week later hielp een beetje, maar het nuttigst en eigenlijk ook het fijnst was doodgewoon weggeven. Leve Freecycle, ook op Facebook te vinden, evenals Facebook-groepen als ‘Ik geef weg‘ . Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel iemand die je blij maakt met wat voor jou ballast is geworden. Onder de meer opmerkelijke weggevers: het trouwpak uit de jaren ’90 van mijn wederhelft en een verzameling Russische klassieken in het Russisch uit mijn studietijd. Het is even slikken om die dingen zomaar gratis van de hand te doen, maar als je er even een halve minuut redelijk over nadenkt weet je dat de bagage van een 20-jarig huwelijk of de rijkdom van Dostojevski niet in dat pak of die bedrukte bladzijden zitten, maar wel binnenin je. Weg ermee dus!

IMG_5211Zelfs dan was het nog een megaklus om ons hele huis uit te ruimen en alles te verkassen. Om maar niet te spreken over het dagenlang tussen gestapelde dozen leven en een geschikte plek zoeken voor elk (on)ding. Het ging in fasen, gisteren tot mijn opluchting afgesloten met het verhuizen van mijn enkele honderden kilo zware piano. En nu dus wennen aan een nieuw leven. In een godvergeten dorp van enkele straten waar de oudere generatie nog verhalen kan vertellen over hoe levendig het was en hoeveel café’s er ooit waren. Nu wordt er alleen nog gewoond, wordt het gras in de achtertuintjes getrimd en is er zelfs geen bakker meer, laat staan een buurtwinkel. De rust is moeilijk te overtreffen, tenzij je last hebt van de kraaiende hanen die tamelijk talrijk zijn. De velden staan er mooi bij (graan, maïs, vlas en zelfs oregano), over de hoeveelheid pesticiden die waarschijnlijk toch over die idylle heen is gegaan stellen we ons maar niet te veel vragen. Intussen genieten we van heerlijke zomerdagen en merken we dat we aan het randje van fruitstreek Haspengouw zitten en de kersenoogst overweldigend is. Zonde toch als je vlakbij weiden vol kersenbomen hebt waar alleen wat koeien grazen, maar waar voor de rest geen kers wordt geplukt. Die bomen zijn wel van iemand natuurlijk, maar via-via komen we te weten dat we zonder gewetensnood ons laddertje er tegenaan mogen zetten. Wat we al een paar dagen achter elkaar hebben gedaan. Zon, fluitende vogels en een emmertje kersen plukken: meer hoeft dat niet te zijn voorlopig.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s