Maand: april 2015

Ben jij aan het doen wat je wil? Ik wel.

Geplaatst op Geupdate op

Het is een gedachte die af en toe langskomt: dat Villa Vanzelf een gezinsproject is, of toch minstens een partnerproject, en dat mijn aandeel daarin sinds september vorig jaar op een beschamend laag pitje staat. Geregeld iets schrijven over hoe het gaat en wat er gebeurt, dat zou vooral mijn ding zijn, was de afspraak, en ik doe dat veel minder vaak dan ik wel zou willen. Waar dat aan ligt? Ik ben even helemaal voor mijn persoonlijke droom gegaan, en persoonlijke dromen hebben nogal de neiging mij met huid en haar op te slokken. De dingen doen die het meest vervullend voor je voelen, is één van de kernwaarden van ons Villa-project, maar het betekent dus wel dat ik nu minder betrokken piano keysben bij het geheel.

Als je wil weten waar het weer over ging, die droom van mij, kan je de voorgeschiedenis lezen in DROOM! en What’s up in de Villa. Intussen zijn we vele maanden verder, heb ik een pianodocent gevonden die zonder twijfels met mij aan de slag wou en enthousiast is over mijn evolutie, én sta ik net als duizenden jongeren in het hoger onderwijs voor een examenperiode. Soms vraag ik me af waar het goed voor is om atonale notenleerlessen uit mijn hoofd te kunnen zingen, of harmonie-oefeningen te maken. Soms zegt een stemmetje in mijn hoofd: ‘Er staat heus niemand in de rij om jou preludes en fuga’s van Bach of de Butterfly-etude van Chopin te horen spelen’. Aan de andere kant ken ik nu het leven aan de binnenkant van een conservatorium, terwijl ik me altijd al heb afgevraagd hoe dat zou zijn. En het voelt wonderlijk, ondanks de studiebelasting, het voortdurend moeten performen (een heel academiejaar onderuitgezakt achterin collegezalen zitten is een absolute no-go wanneer je muziek studeert) en de stress die daarbij hoort. Over het algemeen hou ik totaal niet van klassiek onderwijs, maar ik besef de waarde van de structuur en bijhorende discipline waar ik ben ingestapt en voel me dankbaar om door gedreven en uiterst professionele muzikanten te worden gecoacht.

Wat me opvalt wanneer ik er met andere mensen over praat? Telkens dezelfde vragen komen terug:

Met stip op nummer één: ‘En wat ga je daar dan mee doen op termijn?’.

Lukt het financieel, want jij werkt niet, toch?

Is het niet moeilijk om met 18-jarigen op de schoolbanken te zitten?

Ja, financieel lukt het, we hebben eerdere periodes gehad in ons gezinsleven dat het inkomen krap was en we zijn nooit ‘big spenders’ geweest.

En nee, na wat aanpassen valt het mij niet moeilijk om samen met 18- à 22-jarigen te studeren. Over het algemeen zijn het schatten en heb ik er bewondering voor dat er ook in de generatie van mijn kinderen, want daar komt het in de praktijk op neer, mensen zijn wiens passie klassieke muziek is en ze daar compromisloos hard voor werken. Hoewel ik hun studentenleven niet deel, vormt die passie een verbindende factor tussen ons.

En wat de nummer 1-vraag betreft: met enige gêne en tegelijk wat ergernis moet ik toegeven dat ik het niet weet, wat ik met die muziekstudie op termijn zal doen. Ik vind het een vraag die heel erg de vinger legt op waar het in deze tijd om gaat: alles moet functioneel zijn, een richting uitgaan, tot prestaties leiden en uiteindelijk, het walhalla: een baan, geld en status opleveren. Ik begrijp dat mensen ze stellen: we zitten allemaal tot onze nek in die samenleving waar de kern van ons bestaan lijkt te zijn dat we een smak geld moeten verdienen om ons te voorzien van goederen en diensten die allemaal noodzakelijk lijken. En toch wil ik daar ook afstand van nemen. Misschien moet ik aan de volgende in het rijtje die me dé vraag der vragen stelt, antwoorden: ‘Dat is niet zo belangrijk. Waarom vraag je me niet of ik er gelukkig van word om muziek te studeren, of het me vervult op de manier waarop ik dat hoopte toen ik eraan begon?’ En dan kan ik antwoorden: ‘Ja, oh ja, absoluut’. En vragen: ‘Wat ben jij aan het doen? En maakt het je gelukkig? Is het wat je het liefste wil?’.

Ik stel ze ook aan jou. En als het antwoord op de laatste twee vragen nee is: denk dan na hoe het anders kan. Wij deden het ook. Je droom nastreven lijkt in niks op de rozige verhalen die daar soms over worden opgehangen, het is verdomd hard werken, mét twijfels en zonder (voor)uitzicht op wat dan ook, maar je hoeft je in elk geval niet af te vragen of je echt leeft. En tenzij je te hoge eisen aan jezelf stelt, is het risico op burn-out, depressie en maagzweren klein.

Sandra

 

 

19 april, dag 2 uit de reeks Voeding uit het Bos

Geplaatst op Geupdate op

IMG_5661
Rode beuken van Kapucijnendreef

Op dag 2 gaan we dieper in op het thema ‘randen’, hoe je ze kan herkennen in het bos en hoe je randen kan gebruiken om de productiviteit in je eigen tuin te verhogen. In de namiddag gaan we opnieuw op exploratie in het arboretum van Tervuren op zoek naar al het voorjaars-lekkers, met een kokerel-sessie als smakelijke afsluiter. Aan het begin van de dag geven we een kort overzicht van wat vorige keer besproken werd, zodat je elke cursusdag ook apart kan volgen. Maar inschrijven voor het geheel kan ook. In beide gevallen gebruik je het inschrijvingsformulier. Wil je graag mee info? Stuur je vraag naar malvecollectief@gmail.com.