Wonderen uit de tuin: venkel!

Geplaatst op Geupdate op

Er zijn zo van die groenten waarbij we de gewoonte hebben om perfect eetbare delen weg te gooien: broccolistelen en het groen van prei bijvoorbeeld. Ik maalde er vroeger ook niet om: ach, als die onderdelen nu eens niet zo lekker waren als de rest van de groente, waarom ze dan niet doodgewoon bij de compost kieperen? Van sommige groenten zijn delen waar je  eigenlijk wel wat mee kan in de keuken vaak al verwijderd wanneer je ze in de supermarkt koopt. Denk maar aan wortelloof en venkelgroen. Wanneer je ze in je eigen tuin kweekt, hebben ze natuurlijk nog wel alles erop en eraan.

IMG_7192Dit allemaal naar aanleiding van de eerste oogst venkel in onze tuin. Niet zo ideaal en perfect van vorm als de bolle knollen uit de winkel, maar toch: een wondertje der natuur wanneer je hem eigenhandig uit de aarde kan losmaken. Toen ik al dat frivole groen en de steelaanzetten van het wit had gescheiden, vroeg ik het me plots af: waarom niet proberen om de hele groente te verwerken in plaats van alleen het evidente wit? Gevolg: we aten drie dagen achter elkaar venkel, in 3 vermommingen.

IMG_7193Op dag 1 werd het venkel-omelet. Heel eenvoudig klaar te maken: snipper een sjalot of enkele lente-uitjes en stoof ze in een pan.  Snijd het wit van de venkel in hele dunne plakjes en voeg ze bij de ui. Laat meestoven tot de venkel al wat zacht wordt. Kluts enkele eieren en voeg peper en zout en eventueel andere kruiden toe. Giet ze over de venkel en laat een paar minuten stollen met een deksel op de pan. Eventueel de omelet omdraaien om hem aan beide kanten mooi te bakken. Een tomaten-komkommersalade met verse basilicum en zuurdesembrood maken er een volledige maaltijd van.

IMG_7200Op dag 2 aten we pasta met venkelpesto en gehaktballetjes. Het recept voor venkelpesto vond ik op internet: een bos venkelgroen fijnmalen in een blender – het ziet eruit alsof je gemaaid gras gaat eten, maar vooral niet aantrekken – samen met rasp van een onbespoten citroen, 2 teentjes look, ongezouten pistachenoten, peper en zout. De hoeveelheid pistachenoten laat je afhangen van hoeveel venkelgroen je hebt gebruikt. Ik denk dat er bij mij wat meer dan 100 gram in gegaan is. Dit mengsel leng je aan met flink wat olijfolie tot het ongeveer de textuur van gewone pesto heeft. Het smaakt behoorlijk pittig met die rauwe look en citroenrasp, maar wel lekker!

IMG_7204Op dag 3 bleven er nog wat groene steelaanzetten over. Ik wilde ze eerst rauw in een salade verwerken, maar eigenlijk konden ze net zo goed in de maaltijdsoep die op het menu stond. Zo’n soep waar je alles in kwijt kan wat op moet, maar waar in elk geval één of andere soort bonen in hoort om er stevige kost van te maken. Deze keer gingen erin: uien, restje venkelstelen, een stuk spitskool, enkele wortels, een stuk van een gekregen mega-courgette, tomaten en gekookte rode kidneybonen. Met peper en zout, wat bouillonpoeder, paprika, een mespuntje kerriepoeder en enkele blaadjes lavas uit de tuin werd dat een prima soepje. Mission accomplished: niks weggegooid van die hele venkel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s