projecten

Growfunding De Groenste Straat: 11 redenen om te steunen

Geplaatst op

Misschien hebben jullie er al wat van gezien via sociale media of langs andere weg: Villa VanZelf is in zee gegaan met Growfunding om fondsen te werven. Growfunding is een vorm van crowdfunding met een positieve impact op de samenleving. Concreet willen we 5000 € bij elkaar krijgen om in onze thuisbasis Landen het project ‘De Groenste Straat’ te lanceren. De Groenste Straat zal twee jaar lang lopen en bewoners ondersteuning bieden om op zo veel mogelijk plekken in Landen het straatbeeld ingrijpend te vergroenen en zelfs een prijs voor ‘De Groenste Straat’ te winnen.

Waarom steunen? 

1. Positieve actie!

Vaak wordt de bankkaart getrokken voor de bestrijding van onheil: ziekten, aardbevingen, overstromingen, etc. Broodnodig natuurlijk, maar hier krijg je nu een keer de kans om te doneren voor puur positieve actie. Geen beroep op je medeleven, geen zielige beelden, gewoon een gelegenheid om met de glimlach bij te dragen aan iets moois.

2. Groen maakt happy.

Natuur om ons heen maakt gelukkiger en gezonder, dat is bewezen. Soms denken we dat we daarvoor de bossen moeten opzoeken en die zijn niet altijd vlakbij. Een heerlijk groene straat biedt een eenvoudig alternatief voor de gebruikelijke tegelwoestijn en we kunnen er elke dag van genieten.

3. Geven maakt eveneens happy.

Ook wetenschappelijk bewezen in tal van experimenten: als mensen een bescheiden geldbedrag krijgen dat ze ofwel aan zichzelf ofwel aan een cadeautje voor een ander moeten uitgeven blijken aan het eind van de dag diegenen die het geld aan een medemens besteedden gelukkiger.

4. Je weet precies waar je geld heengaat.

Geen vraagtekens over waar het geld bij grote ngo’s allemaal blijft plakken en welk percentage van je donatie uiteindelijk echt bijdraagt. Villa VanZelf is een kleine vzw op het terrein, wij hebben geen grote werkingskosten en kunnen elke € dus helemaal inzetten voor het doel.

5. Vergroening helpt tegen klimaatopwarming.

Meer groen zorgt voor schonere lucht en helpt een buffer bouwen tegen klimaatopwarming. Nee, we zijn heus niet machteloos overgeleverd aan die wereldomvattende problemen waarvan we denken dat we er als individu niks tegen kunnen.

6. De Groenste Straat versterkt lokale cohesie.

De Groenste Straat wordt ook een sociaal labo. Alleen voor je eigen stulp een tegel loswrikken en er een zonnebloem in planten is mooi natuurlijk, maar met samenwerking wordt er zoveel meer mogelijk: een heuse straattuin, een eetbare stoep, een groen speelplekje …

7. Ook een vormingsproject

Via praktische workshops worden ondersteuning, ideeën en tips geboden om van start te gaan, maar ook door te gaan op het eerste elan.

8. Inspiratie die kan worden gedeeld.

De Groenste Straat heeft weliswaar een lokale inbedding, maar er wordt heel wat expertise verzameld die op termijn kan worden gedeeld met andere gemeenten en steden, zodat daar met handige voorkennis Groenste-Straten-projecten kunnen starten.

9. Het Groenste-Straten-Land?

Dromen doet geen pijn, integendeel. Hoewel we mooie plekken natuur hebben waar we trots op mogen zijn, kan België zich niet bepaald beroepen op zijn exuberant groene karakter. Waarom brengen we daar niet doodgewoon verandering in, van onderop, met kleinschalige middelen, als een groene vlek die zich uitbreidt? Zodat we ons op termijn het Groenste-Straten-Land kunnen noemen.

10. Omdat elke donatie een verschil maakt.

‘5000 € is heus niet zo veel, ze komen er wel, een ander geeft wel wat.’ Zo werkt het niet! We rekenen echt op jou. En we gaan daarbij radicaal ook voor de mini-donatie. Wees trots op de 10 € die je schenkt (en wees nog trotser als je meer schenkt). We zijn blij met elke donatie. Als we ons doel niet halen, worden alle donaties teruggestort, maar geef toe: dat kan toch echt niet de bedoeling zijn.

11. Je krijgt er wat voor terug.

Afhankelijk van de grootte van je donatie krijg je iets van ons terug. Ja, echt! Alle concrete info daarover, een clipje dat we maakten om ons project aan te kondigen en de mogelijkheid om online te doneren vind je op:

https://www.growfunding.be/groenstestraat

Doen, vandaag nog! Alvast bedankt!

 

 

Huiskamerconcert 3 juni : van Bach tot Chopin, van Debussy tot Amélie Poulain

Geplaatst op Geupdate op

l&-39;interieur-de-piano_2373952

Op vrijdag 3 juni ben je welkom in de Villa voor een huiskamerconcert.

De vrouw des huizes zet zich aan de piano en deelt graag de resultaten van het 2e jaar studie aan LUCA School of Arts (voorheen Lemmensinstituut Leuven) met je.

Wat staat er op het programma? Een gevarieerd aanbod.

Barok (Bach),

klassiek (Mozart)

en romantiek (Schumann, Chopin),

20e eeuw (Sjostakovitsj, Debussy)

en om het niet helemaal klassiek-klassiek te maken

ook lichtere muziekjes en eigen composities.

Praktisch:

vrijdag 3 juni, welkom vanaf 19.45 u, start: 20 u

Villa VanZelf, Deleydtstraat 21, 3401 Waasmont

toegang 7 €

reserveer je plaatsje in de huiskamer via villavanzelf@gmail.com

ophalen aan station Landen is mogelijk, vraag aan bij je reservatie

dit huiskamerconcert is onderdeel van ‘100 x pianist’

Jaar uit / Jaar in

Geplaatst op

Laatste dag van het jaar. Daar hoort een berichtje bij. Afsluiten. De deur dicht achter 365 dagen leven en werken – wat eigenlijk hetzelfde is – om ze morgen te openen in een nieuw, vers jaar. Er had wat sneeuw bij gemogen, maar zon en madeliefjes in de tuin zijn ook welkom, natuurlijk.

IMG_7447
Niet zo verschrikkelijk nuttig in de keuken, die bieten, maar ach, wat zijn ze fotogeniek!

Villa VanZelf startte in 2014 met vooral dromen en hersenspinsels, wensen en verlangens, maar ook al wat prille concreetheid, met een fysieke plek en een blog en eerste tuinwerken. In 2015 kreeg het allemaal wat meer body, de tuin leverde het eerste voedsel op, er kwamen workshops en lezingen, vooral op verplaatsing en voornamelijk gegeven door Marc. Villa VanZelf werd een vzw, nog net voor het eind van het jaar kregen we letterlijk een nieuw dak boven ons hoofd en met ‘100 x pianist’ kwam er een muzikale spin-off en een nieuwe blog.

Voor 2016 begint de kalender mooi vorm te krijgen. We zetten de in december gestarte reeks over Eenvoud verder, eind januari geven we elk een workshop tijdens de inloopdagen van Transitie Vlaanderen in Ieper, Marc heeft een aantal workshops in De Weegbree in OLV-Waver ingepland, waarbij ‘Scheren met opa’s vouwmes’ een primeur wordt. Hou het aanbod in het oog, er komt regelmatig wat bij. Als alles vlot zoals voorzien wordt onze Villa het komende jaar meer en meer een ecologische lage-energiewoning waar we met meer comfort mensen zullen kunnen ontvangen.

Rest ons alleen nog iedereen te bedanken die ons steunt, een warm hart toedraagt, sympathiseert, reageert, meeleest, deelneemt, … Zonder jullie zou de Villa een lege doos zijn. Graag tot ziens in 2016! Maak er jouw eigen bijzondere jaar van. Stel je voor wat er allemaal kan gebeuren! Alles begint met het zetten van een eerste stap.

Marc & Sandra

Huisconcert / piano-examen try-out: je bent welkom!

Geplaatst op

Soms heb je dat: dat je iets moet doen – uit vrije wil weliswaar, maar toch heeft het ook iets moéten-achtigs – waarvan je het gevoel hebt dat je er een beetje voor moet doodgaan. Om het te durven, omdat het zo groots en geweldig totaal fout kan gaan en je ego dan een deuk krijgt, wat nooit leuk is. Aan de andere kant maak je kans op een zalige adrenaline-rush als je je angsten opzij zet én het goed afloopt.

Nee, ik ben niet van plan om een benji-jump vanuit een helikopter boven de Niagara-watervallen te doen, en een trektocht in mijn eentje door het Braziliaanse regenwoud staat evenmin op het programma. Wél moet ik over enkele weken overgangsexamen piano doen om van 1e in 2e bachelor muziek te komen, en dat kan voor mij qua griezeligheidsfactor tippen aan de eerder vermelde uitdagingen.

classic_painting_reproduction_006Maar ik moet het leren: voor een publiek spelen. Omdat het doodgewoon is wat ik wil, hoe angstaanjagend en zenuwslopend ook. Mijn examen is in principe openbaar, in één van de concertzalen van het conservatorium, maar neen: ik ben niet van plan om hier even een uitnodiging te lanceren in de hoop op een volle zaal, ik denk er niet aan. Een streng kijkende jury zal op die dag al genoeg uitdaging zijn om mee om te gaan.

Wat ik wél wil doen, en waar ik je voor uitnodig: een huiskamer-concertje / examen try-out waarop ik mijn examenprogramma zal spelen: preludes en fuga’s van Bach, een sonate van Haydn, een etude van Chopin, en verder Brahms en Schütt. Hèhè. En als ik in de stemming ben, speel ik misschien nog wat anders: iets minder klassieks, of iets van mezelf.

Ik weet nu al dat ik wanneer het zover is ten diepste zal betreuren dat ik dit heb georganiseerd. Maar het moét! Je bent dus welkom.

Wanneer: zaterdag 6 juni om 19.00u

Waar: Villa Vanzelf, Deleydtstraat 21, 3401 Waasmont

Beschikbare plaatsen: 10

Plaatsje reserveren: villavanzelf@gmail.com of 0497 16 90 06

Prijs: vrije bijdrage

Heb je geen auto en raak je vanaf het station van Landen niet in de Waasmontse outback, dan kunnen we die avond voor een shuttle-dienst zorgen.

 

Ben jij aan het doen wat je wil? Ik wel.

Geplaatst op Geupdate op

Het is een gedachte die af en toe langskomt: dat Villa Vanzelf een gezinsproject is, of toch minstens een partnerproject, en dat mijn aandeel daarin sinds september vorig jaar op een beschamend laag pitje staat. Geregeld iets schrijven over hoe het gaat en wat er gebeurt, dat zou vooral mijn ding zijn, was de afspraak, en ik doe dat veel minder vaak dan ik wel zou willen. Waar dat aan ligt? Ik ben even helemaal voor mijn persoonlijke droom gegaan, en persoonlijke dromen hebben nogal de neiging mij met huid en haar op te slokken. De dingen doen die het meest vervullend voor je voelen, is één van de kernwaarden van ons Villa-project, maar het betekent dus wel dat ik nu minder betrokken piano keysben bij het geheel.

Als je wil weten waar het weer over ging, die droom van mij, kan je de voorgeschiedenis lezen in DROOM! en What’s up in de Villa. Intussen zijn we vele maanden verder, heb ik een pianodocent gevonden die zonder twijfels met mij aan de slag wou en enthousiast is over mijn evolutie, én sta ik net als duizenden jongeren in het hoger onderwijs voor een examenperiode. Soms vraag ik me af waar het goed voor is om atonale notenleerlessen uit mijn hoofd te kunnen zingen, of harmonie-oefeningen te maken. Soms zegt een stemmetje in mijn hoofd: ‘Er staat heus niemand in de rij om jou preludes en fuga’s van Bach of de Butterfly-etude van Chopin te horen spelen’. Aan de andere kant ken ik nu het leven aan de binnenkant van een conservatorium, terwijl ik me altijd al heb afgevraagd hoe dat zou zijn. En het voelt wonderlijk, ondanks de studiebelasting, het voortdurend moeten performen (een heel academiejaar onderuitgezakt achterin collegezalen zitten is een absolute no-go wanneer je muziek studeert) en de stress die daarbij hoort. Over het algemeen hou ik totaal niet van klassiek onderwijs, maar ik besef de waarde van de structuur en bijhorende discipline waar ik ben ingestapt en voel me dankbaar om door gedreven en uiterst professionele muzikanten te worden gecoacht.

Wat me opvalt wanneer ik er met andere mensen over praat? Telkens dezelfde vragen komen terug:

Met stip op nummer één: ‘En wat ga je daar dan mee doen op termijn?’.

Lukt het financieel, want jij werkt niet, toch?

Is het niet moeilijk om met 18-jarigen op de schoolbanken te zitten?

Ja, financieel lukt het, we hebben eerdere periodes gehad in ons gezinsleven dat het inkomen krap was en we zijn nooit ‘big spenders’ geweest.

En nee, na wat aanpassen valt het mij niet moeilijk om samen met 18- à 22-jarigen te studeren. Over het algemeen zijn het schatten en heb ik er bewondering voor dat er ook in de generatie van mijn kinderen, want daar komt het in de praktijk op neer, mensen zijn wiens passie klassieke muziek is en ze daar compromisloos hard voor werken. Hoewel ik hun studentenleven niet deel, vormt die passie een verbindende factor tussen ons.

En wat de nummer 1-vraag betreft: met enige gêne en tegelijk wat ergernis moet ik toegeven dat ik het niet weet, wat ik met die muziekstudie op termijn zal doen. Ik vind het een vraag die heel erg de vinger legt op waar het in deze tijd om gaat: alles moet functioneel zijn, een richting uitgaan, tot prestaties leiden en uiteindelijk, het walhalla: een baan, geld en status opleveren. Ik begrijp dat mensen ze stellen: we zitten allemaal tot onze nek in die samenleving waar de kern van ons bestaan lijkt te zijn dat we een smak geld moeten verdienen om ons te voorzien van goederen en diensten die allemaal noodzakelijk lijken. En toch wil ik daar ook afstand van nemen. Misschien moet ik aan de volgende in het rijtje die me dé vraag der vragen stelt, antwoorden: ‘Dat is niet zo belangrijk. Waarom vraag je me niet of ik er gelukkig van word om muziek te studeren, of het me vervult op de manier waarop ik dat hoopte toen ik eraan begon?’ En dan kan ik antwoorden: ‘Ja, oh ja, absoluut’. En vragen: ‘Wat ben jij aan het doen? En maakt het je gelukkig? Is het wat je het liefste wil?’.

Ik stel ze ook aan jou. En als het antwoord op de laatste twee vragen nee is: denk dan na hoe het anders kan. Wij deden het ook. Je droom nastreven lijkt in niks op de rozige verhalen die daar soms over worden opgehangen, het is verdomd hard werken, mét twijfels en zonder (voor)uitzicht op wat dan ook, maar je hoeft je in elk geval niet af te vragen of je echt leeft. En tenzij je te hoge eisen aan jezelf stelt, is het risico op burn-out, depressie en maagzweren klein.

Sandra

 

 

Op zoek naar gelijkgestemden

Geplaatst op

Voor we verhuizen naar onze nieuwe stek doen we alvast wat prospectie in de streek: wat beweegt er zoal aan groens, waar vinden we gelijkgestemden die ook onze richting uitdenken? Eerst waren we een beetje bang om in ecologisch niemandsland terecht te komen, maar dat blijkt onterecht. Er gebeurt heus wel wat in deze stip waar 4 provincies (Vlaams-Brabant, Limburg, Luik en Waals-Brabant) gezellig tegen elkaar aan liggen.

lets logoVorige week kwamen we terecht op de openingsvergadering van LETS Landen in een prettig ingerichte schuur in Attenhoven. LETS (Local Exchange and Trading System, je hebt ze op allerlei plekken in Vlaanderen en Nederland ) staat voor het ruilen van diensten binnen een lokale gemeenschap.  Je kent het wel: Lies maait het gras bij Rita, Rita vangt de kinderen van Ben en Christine op, Christine helpt Eric met behangen, Eric knipt Rita’s haar etc. Doe je een klus, dan krijg je een afgesproken bedrag in een lokale munt dat je zelf dan weer kan inzetten om een dienst van een ander te belonen. Er komt geen euro aan te pas, dus het is lekker zuinig. Klussen waar je zelf de pest aan hebt, kan je uitbesteden aan iemand die ze met liefde op zich neemt, je leert nieuwe mensen kennen, je netwerkje wordt groter en de gemeenschap wordt hechter. In het nabije Tienen wordt al een paar jaar geletst, maar een groepje enthousiastelingen vond dat Landen z’n eigen LETS moest hebben, et voilà: op een zonnige zondagmiddag stelt de initiatiefgroep het resultaat voor van heel wat uren voorafgaand vergaderen. De opkomst is prima: 25 à 30 volwassenen luisteren naar de toelichting, stellen vragen en schrijven zich in, terwijl kinderen van allerlei leeftijden buiten hun eigen ding doen of op de schoot van mama of papa erbij zijn. Na het officiële praatje is het tijd voor taart en drankjes en verder kennis maken en kletsen. Voor Marc en mij is het een verademing om te merken dat we zonder veel moeite de weg vinden naar mensen die ook kritische vragen stellen bij onze prestatie-economie, niet per definitie een (of twee) auto(‘s) hebben en zin hebben om dingen voor elkaar te doen. We zijn hier nog helemaal niet gesetteld, maar toch voelt het al een beetje als thuis komen. En nu uit de startblokken raken met dat letsen, want met inschrijvingen en voornemens alleen komt zo’n netwerk natuurlijk niet van de grond.

Verder spoorden we ook nog naar Ezemaal, vanwaar we naar Eliksem fietsten. Daar vind je De Koningsmolen, een co-creatief project dat wonen, werken en leren wil integreren in een beschermde vierkantshoeve met watermolen uit de 12e eeuw. Er komen een aantal woningen, er is ruimte voor bedrijfjes, workshops, ateliers en een groenten- en bloementuin en ook gemeenschapsvorming met het omliggende dorp ligt de bewoners nauw aan het hart. De plek is alvast prachtig, rustig gelegen aan het water. Initiatiefnemer Judith Heezen vertelt ons over de ambitieuze plannen, wij hebben het over onze zoektocht en eerste stappen naar een andere manier van leven waarbij ‘onze zin doen’ (of laten we het wat minder vrijbuiterig  ‘onze passies volgen’ noemen) het uitgangspunt vormt. Zijn er synergieën mogelijk, mondt dit contact ergens in uit? Dat zien we nog wel, voorlopig zijn kennis maken en wat tips sprokkelen voor verdere contacten een goed begin.

En dan weer terug naar onze intussen bijna oude thuis. Waar in het landschap van kamers al wat kasten ontbreken, waar met goeie moed wordt gesorteerd (leve de rommelmarkt) en waar de eerste verhuisdozen vol raken.

Sandra