Op zoek naar eenvoud

Geplaatst op Geupdate op

Het voelt een beetje gek om zomaar – nu ja, zomaar, er zijn maanden van gesprekken, rondspokende vragen en twijfels, aarzeling en groeiend vertrouwen aan vooraf gegaan – te besluiten om je leven om te gooien. Job uitzwaaien, vertrouwde omgeving verlaten en zo’n 40 km verderop weer neerstrijken, op een plek waar je het eigenlijk helemaal niet kent. Weloverwogen, maar tegelijk een beetje lukraak. Eén van de belangrijkste drijfveren voor die beslissing is het verlangen om een eenvoudiger leven te leiden. Het grappige is: we waren al geen mensen met veeleisende, drukke carrières, we hadden al een tamelijk bewuste en groene levensstijl. Nog eenvoudiger dan, of wat? Daar komt het wel op neer, ja. Allebei kregen we het gevoel nog maar half in de goeie richting te zitten met ons werk, leven en keuzes en zo groeide het verlangen om een tandje hoger te schakelen. Of lager als je wil.

Waaruit bestaat dat verlangen dan? Om te beginnen uit de wens om de komende tijd niet meer voor een werkgever te hoeven werken. In de loop der jaren hebben we ontdekt dat er een grote rijkdom in schuilt om helemaal in voeling te komen met jezelf en de soms grillige wegen van eigen passies en interesses te volgen, zoals je een meanderende rivier volgt waarvan je niet weet waar die zal uitkomen. Dat is moeilijk, want onzeker: zal het plaatje financieel wel kloppen, waar staan we op langere termijn, worden we die nieuwe keuze ooit beu en is er dan nog wel een weg terug … ? Toch, ondanks dat spannende wat niet – misschien nooit – op te lossen valt, weten we dat ons in vaste loondienst invoegen in de missie, plannen en projecten van anderen voorlopig geen optie vormt. Dat de veiligheid en voorspelbaarheid van elke maand netjes hetzelfde bedrag uitbetaald krijgen niet opweegt tegen de altijd weer onvoorspelbare zoektocht om onszelf keer op keer te (her)ontdekken in wie we zijn en hoe we willen groeien.

Verder is er het verlangen om op alle vlakken te vereenvoudigen. Dat komt neer op: dichter bij de natuur. Ook daarin zit iets paradoxaals. Je kan je moeilijk veel natuurlijker plekken voorstellen dan die waar we intussen zo’n 8 jaar hebben gewoond en die we over een paar maanden verlaten: aan een bosrand, in een doodlopende straat. Onze tuin is enorm en vormt de overgang naar het bos. Tegelijk zijn steden niet ver weg: hoop en al 15 km in de ene of andere richting. We krijgen er zowat schuldgevoelens om: hopen mensen benijden ons vast dit bijna aards paradijsje, waarom dan weg willen? Omdat het nu eenmaal nauw verbonden is met de werkplek van één van ons beiden en blijven dus niet tot de mogelijkheden behoort. En omdat ‘the call of the wild’ toch een beetje in onze oren klinkt en we nog eens een eind verderop willen gaan leven, hoewel zowel dat ‘wild’ als het ‘eind verderop’ heel relatief zijn in Vlaanderen.

De plek waar we heen trekken is in elk geval ook erg rustig en biedt veel natuur rondom. Maar net zo goed gaat het om onze innerlijke natuur. Eigenlijk vormt die het uitgangspunt en kompas om onze persoonlijke invulling van eenvoud te ontwikkelen. Eenvoud is veel meer dan de optelsom van geen auto hebben, je eigen groenten kweken en niet te veel spullen hebben. Het is wat kan groeien wanneer je de evidenties achter je laat en niet langer over je leven denkt in termen van zo-is-het-nu-eenmaal. Het is die ongrijpbare energie die gaat stromen wanneer je keuzes begint te maken die helemaal goed zitten en waarvan je voelt: ‘yes, dit ben ik’.

Marc & Sandra

Nog meer lezen over eenvoud? Dat kan hier.

‘Terugkeer naar het leven’ – Joanna Macy & Molly Young Brown

Geplaatst op Geupdate op

Ik heb ‘m eindekaft terugkeer naar het levenlijk uit: ‘Terugkeer naar het leven’, van Joanna Macy en Molly Young Brown. Ik had me voorgenomen om er een stuk over te schrijven en daar begin ik nu dus aan, al wordt het naar mijn gevoel geen gemakkelijke klus om dit boek te bespreken. Maar eerst even een aanloop nemen. Een paar maanden geleden nam ik deel aan een weekend ‘innerlijke transitie’. Wat dat is? Voor wie niet weet wat transitie is: in meer en meer steden en dorpen over de hele wereld heb je transitie-initiatieven. Deze stellen zich tot doel een lokale gemeenschap voor te bereiden op een toekomst met minder fossiele brandstoffen, terwijl ze tegelijkertijd een antwoord willen bieden op de problematiek van klimaatverandering. Waar het vooral om draait is het herstel van de lokale veerkracht en gemeenschap en het verminderen van afhankelijkheid op allerlei vlakken.

Innerlijke transitie heeft als doel ons in contact te brengen met beknellende gevoelens (onmacht, apathie, schuldgevoelens, pijn, …) om de benarde toestand waarin de aarde zich bevindt en ons opnieuw in verbinding te brengen met onze natuurlijke omgeving. Het is gebaseerd op het werk van Joanna Macy, een Amerikaanse milieu-activiste die al enkele decennia in de hele wereld actief is en deel uitmaakt van de ‘deep ecology’-beweging.

En zo komen we dus uit bij ‘Terugkeer naar het leven’ (‘Coming Back to Life’), dat Macy samen met psychotherapeute en mede-activiste Molly Young Brown schreef. Macy en Brown houden zich er niet mee bezig de toestand van onze wereld te beschrijven. Via de media worden we trouwens al vaak genoeg om de oren geslagen met de zoveelste olieramp, uitstervende diersoort, bedreigd ecosysteem, ozongat of onheilsvoorspelling. Na een korte inleiding gaan ze er meteen toe over een beeld te schetsen van ‘De Grote Ommekeer’ die nodig is. De drie in elkaar overlopende dimensies daarvan zijn volgens hen:

  • ‘reddingsacties’ ter bescherming van het leven op aarde (campagnes, lobbywerk, actief natuurbehoud),
  • creëren van alternatieve structuren (transitiesteden, anders consumeren, ethische handel, lokale voedselvoorziening, LETS, etc) en ten slotte
  • een cognitieve en spirituele verschuiving in onze waarneming van de realiteit.

Naar deze laatste dimensie gaat vervolgens alle aandacht uit. De meesten van ons staan op dit moment eigenlijk maar wat toe te kijken. Als we al enige pijn zouden voelen om hoe de aarde eraan toe is, dan zijn we er meesters in geworden om het niet te hoeven voelen. Macy en Young analyseren in detail de psychologische en sociaal-economische bronnen voor de verdringing waar we zowat collectief inzitten. Dat gaat van angst voor pijn (onze samenleving heeft een pil voor elke pijn, zodat we niks meer hoeven te voelen), angst om een doemdenker te lijken (‘hou het gezellig, zeg’), angst voor onmacht en schuldgevoelens (‘wat kan ik eraan doen, het overstijgt me’) tot de invloed van massamedia (leeg amusement en prikkels om te consumeren halen de overhand op informatie) en werkdruk (je bezighouden met het lot van de wereld is veel gevraagd als je baan op de tocht staat of je in stress dreigt te verzuipen). Het gevolg van verdringing is dat we in vluchtmechanismen terecht komen, passief worden of burnt out raken. Joanna Macy beschouwt deze houdingen als het grootste gevaar voor de toekomst van de planeet: ‘Ik denk dat van alle gevaren die ons bedreigen – zoals militarisme, vervuiling, overbevolking, uitstervende diersoorten – er geen gevaar zo groot is als onze ontkenning. Dat maakt namelijk dat we niet meer reageren.’ Het goeie nieuws is dat het ook anders kan en dat we het zelf in de hand kunnen nemen.

Lees de rest van dit artikel »

What’s in a name?

Geplaatst op Geupdate op

Waarom Villa VanZelf als naam? Dat je levensstijl in relatie staat tot de plek waar je woont, is evident. Voor ons vormt de aankoop van een huis en verhuizen het startschot van een andere manier van leven en werken. Een verwijzing naar onze nieuwe stek leek dus logisch. In de Romeinse tijd was een ‘villa’ een buitenhuis voor gegoede families, na het Romeinse tijdperk evolueerde de betekenis en waren villa’s eerder zelfvoorzienende boerderijen, intussen associëren we villa’s met villawijken en biljartgladde gazons.

Onze Villa in Oost-Brabant heeft iets en ook weer niets van die betekenissen. Ze is niet vrijstaand, maar wel landelijk gelegen. Zo veel mogelijk zelfvoorzienend leven is zeker een betrachting, een gemillimeterd gazon dan weer niet. We hadden ons project ook Huisje VanZelf of Hutje-op-de-hei kunnen dopen, maar ecologisch wonen en leven hoeft niet gelijk te staan met kneuterig, weg van de wereld of minimalistisch, dus werd het maar Villa.

‘VanZelf’ was het resultaat van een brainstorm van een dag. Nadat een hele rist namen met referenties naar eco, groen, natuur, aarde, ommekeer en een paar gekke invallen waren opgedaagd en afgekeurd, kwam dit naar boven. ‘Vanzelf’ klinkt naar spontaan en natuurlijke processen. Wanneer je geen obstakels in de weg legt en de natuur, zowel die van mensen als de omringende, haar gang laat gaan, dan gaat het inderdaad – soms, we zijn niet hopeloos naïef – vanzelf.  Met de ‘Zelf’ met hoofdletter leggen we de nadruk op het feit dat leven vanuit je Zelf, je eigen authentieke keuzes en drijfveren, een gezonde basis vormt.

Welkom in de Villa!

Geplaatst op Geupdate op

Halfweg 2014 verhuizen we naar Villa VanZelf, een gezin van 5: 2 ouders, 3 (grote) kinderen en kat. We tekenden onlangs de voorlopige verkoopovereenkomst voor een huis dat bewoonbaar maar op te knappen is, op een rustige plek in het Hageland. Plan:

  • eenvoudig(er) gaan leven
  • ons nieuwe huis ecologisch en duurzaam renoveren
  • een autoloos bestaan (begin 2013 werd onze enige gezinsauto in de prak gereden en we besloten er geen nieuwe te nemen)
  • de koelkast hebben we net op non-actief gezet
  • eigen voedsel kweken of lokaal kopen
  • eerlijk werk gaan doen dat aansluit bij onze passies, liefst nooit meer in loondienst.

Mid-life, horen we al mompelen. Stel veertigers dat genoeg heeft van de ratrace en eruit stapt om wat grasgroen te gaan modderen. Misschien heeft het daar wat van, maar ook weer niet. We hadden ergens een bergtop kunnen gaan opzoeken en er een hutje bouwen, of ons terugtrekken in één of andere goddelijke streek in Frankrijk, maar daar hebben we geen zin in. We blijven dichtbij onze wortels en zijn niet van plan om de deur van de wereld achter ons dicht te trekken in ‘splendid isolation’. We hebben ons altijd al kritisch opgesteld ten opzichte van maatschappelijke structuren en tendenzen, het ecologische heeft er vanaf de start van ons gezin  ingezeten en onze passies volgen loopt als een rode draad door ons leven. Dit project vormt dus de logische voortzetting van al wat voorafging.

En nu dus: Villa VanZelf. We starten deze blog om een persoonlijk verhaal te vertellen over hoe dat nu in de praktijk loopt: ‘ecologisch leven met de glimlach en zonder dogma’s’. Wat er allemaal bij komt kijken, welke keuzes we maken en hoe we ermee omgaan, wat voor werk we gaan doen, hoe het bijna volwassen kinderen vergaat die niet per definitie voor deze manier van leven kiezen.  Tussendoor brengen we verslag uit van relevante literatuur die we lezen, worden we af en toe allicht een keer blij of boos om wat er in de krant staat en in de wereld gebeurt en delen we wat we bijleren over de dingen die ons interesseren. Welkom!